Dag 6 & 7 – De laatste dag en terugreis (23/07-24/07)

Na een fantastisch laatste concert in de Musikverein, waarover onze concertmeester reeds een mooi verslag heeft gegeven, brak de laatste dag van onze reis aan. Natuurlijk stonden er ook nog een aantal activiteiten gepland, maar de rode draad van deze dag was toch wel: afscheid!

Zoals zij samen met de orkestmama’s overal altijd als eerste aanwezig zijn, was het ook nu als eerste de beurt aan onze logistieke papa’s en Taetske om ons te verlaten. Zij reden ons namelijk met de volgepakte bakwagens alvast vooruit richting Goirle.

Hierna was het tijd om iedereen te verzamelen voor de laatste activiteitendag. Bovenop het gebruikelijke oponthoud hadden we deze keer nog wat extra vertraging als gevolg van een iets te gezellige nacht. Gelukkig werd Wouter hierna, op het allerlaatste moment, weer met zijn ontbrekende schoen herenigd!

37722404_1044450282389195_4530027583345000448_n

Na een regenachtige start van de dag klaarde het als snel op en genoten we ook deze laatste, korte dag nog heerlijk van het zonnetje. Deze dag waarop we door de tuinen van Schloss Belvedere hebben gewandeld, onze laatste lunch hebben genoten en de prachtige vertrekken van Schloss Schönbrun hebben bewonderd, hadden we inmiddels al van een aantal mensen afscheid genomen en in de loop van de dag volgden er steeds meer. Deze mensen verlieten ons namelijk iets eerder in verband met vakantie, masterclasses of familiebezoekjes.

37809877_1044447719056118_5114881526378528768_n

Nagenietend van deze geweldige week vol fantastische hoogtepunten en mooie ervaringen begonnen we in de vroege avond met een uitgedund orkest van ‘nog maar’ zeventig man aan de lange terugreis naar Nederland. Gelukkig hadden we na een aantal uur een welkome onderbreking bij de Mac Donald’s waar we genoten van onze laatste gezamenlijke maaltijd.

Ter hoogte van Neurenberg brak het moment aan waarop we, tot ieders verdriet, afscheid moesten nemen van onze geliefde buschauffeur Skippy. Met een iets andere rijstijl vervolgden we onze weg en omstreeks kwart voor negen zagen we onze vertrouwde thuishaven het Jan van Besouwhuis weer terug. Hier wachtte het eveneens zo vertrouwde logistieke team, inclusief Taetske en Antoinette, ons samen met de ouders op en na anderhalve dag gemis was het voor de cellisten en contrabassisten eindelijk weer tijd om zich te herenigen met hun (lief naast elkaar liggende) instrumenten.

WhatsApp Image 2018-07-24 at 08.47.41 (1)

Na van iedereen afscheid te hebben genomen (gelukkig voor Ann ook van de Chinese organisatie ;)) is iedereen met zijn eigen mooie ervaringen huiswaarts gekeerd. Echter, zoals we van onze geweldige buschauffeur Skippy hebben geleerd: afscheid nemen bestaat niet…

37822419_1044448905722666_6338283663356067840_n

Nogmaals bedankt aan alle orkestleden (voor alle gezelligheid, inzet en bijzondere momenten) maar vooral ook aan Hans (voor zijn fantastische energie, inzet, vakmanschap en ervaring die hij met ons heeft gedeeld) en Ann, Corona, Antoinette, Taetske, Piet, Geurt, Peter en het bestuur die zich keer op keer 100% voor ons orkest inzetten en mede deze reis hebben mogelijk gemaakt.

Veel liefs,

Maaike van Vossen



Mijn locatie .

Dag 5 – Galaconcert in de Musikverein (22/07)

Lieve vrienden van de muziek, en al wie geïnteresseerd is.

Het is aan mij om u te schrijven over de memorabele 22ste juli 2018. Niet dat ik u die erbij was, orkestlid of trotse supporter, nog veel meer kan vertellen; uiteindelijk spreekt alles wat we gezien en gehoord hebben, meer dan boekdelen genoeg.

Iedereen, waaronder mezelf, dacht immers dat na een knalconcert als dat in de MuTH, met onze laatste volledige uitvoering van Mahler 5, het orkest haar muzikale hoogtepunt uit deze reis zou gehad hebben. Afgaand van de emotionele ontlading na dat concert, was dit ook nog moeilijk te overtreffen.

Is dit dan het einde van deze tekst, verder niks speciaals meer gebeurd? Think again, het tegendeel is nog nooit zo waar geweest. Op de 22ste stond namelijk de Musikverein met haar Gouden Zaal op ons te wachten.
De bedoeling was niet enkel dat wij ’s avonds op het slotconcert van het World Orchestra Festival in die fenomenale zaal mochten spelen, maar ook dat we eerder die dag tijd kregen voor een repetitie op het podium. Twee keer zoveel memorabele herinneringen voor de prijs van één. Ter vergelijking: toen het Euregio vijf jaar geleden ook een reis naar Wenen maakte en ook in de Musikverein mocht spelen, was er enkel tijd voor opkomen, spelen, en nadien inpakken en vertrekken. Nu kregen we de kans om extra van de zaal en de muziek te genieten, en die kans hebben we ten volle genomen. We hebben als orkest Hans, onze maestro, om een verzoek gevraagd: in plaats van een echte raccord te doen voor het concert van die avond (Mahler deel 1 en Candide), wilden wij enkele fragmenten uit de hele symfonie spelen, om van de magie van de muziek met de magie van de zaal te delen.

WhatsApp Image 2018-07-23 at 07.31.41

Dit heeft geleid tot het échte hoogtepunt van deze reis, voor mij en voor veel andere orkestleden. In de Gouden Zaal mogen spelen als “normale sterveling” is al een unicum op zich, dit dan nog in combinatie met Mahler’s 5de symfonie, met de nervositeit backstage en met een schitterend concert voor een volle zaal, maakt dit een onwaarschijnlijk sluitstuk om nooit meer te vergeten. Voor enkele orkestleden kwam hier dan nog eens bij dat zij hun laatste concert met dit ensemble hebben mogen en kunnen beleven in die mythische Musikverein. Eenmaal buiten, bleven er ook enkel emoties over, waren woorden niet meer nodig.

Lieve Euregio Jeugdorkest (waaronder dus ook maestro en team),

“Das Beste in der Musik steht nicht in den Noten”
— Gustav Mahler

WhatsApp Image 2018-07-23 at 07.30.27

Ik wil jullie vanuit de grond van mijn hart bedanken voor deze afgelopen dagen in Wenen. Het zou een understatement zijn om te zeggen dat ik ervan genoten heb, maar het is een feit waar ik niet om heen kan. En hoewel ik het merendeel van jullie allemaal in september terugzie, om nieuwe avonturen met nieuw repertoire aan te snijden, toch ga ik dit ensemble, het ensemble waarmee ik Mahler 5 in Wenen heb gespeeld, ontzettend missen. Ik ben nog nooit, in al de jaren dat ik deel uitmaak van dit orkest, zo ontroerd geweest als tijdens deze laatste paar dagen, en nooit heb ik zo veel ontroering gezien (ik denk dat we het daar allemaal over eens zijn). Voor zij die ik in september niet meer terugzie: het was een absoluut plezier om met jullie samen te spelen, of het nu één, drie, of meer dan vijf jaar aan een stuk was. Zoals ik tegen een aantal van jullie al gezegd heb, de ervaringen in de MuTH en de Musikverein neemt niemand jullie nog af. Ongeacht wat jullie (allemaal trouwens) nog zullen doen, met muziek of niet, zowel Mahler 5 als de stad Wenen zullen extra herinneringen meedragen die nergens mee te vergelijken vallen.

Meer heb ik eigenlijk niet te zeggen, onze week samen spreekt boekdelen genoeg.

Ik wens jullie allemaal nog een fijne zomer en zie jullie graag terug, om het even waar.

 

Thank you for the music,

Jullie concertmeester
Merlijn

 

PS: ik ben nog langs het graf van Mahler geweest, ik moest jullie veel groeten doen.

Mijn locatie .

Dag 4 – Wedstrijd en avondconcert in MuTh (21/07)

After breakfast we met at the bus around nine. The planned departure time was 9:30, however we left at least 15 minutes late. As we drove to Vienna the music blasting from the speakers was sung along to as if we were doing karaoke. Karaoke is Japanese for ‘embarrassing yourself in front of your friends’ and there was certainly some embarrassment to go around.

When we arrived right next to the Naschmarkt (the place we would be eating lunch) we had a little free time, which was spent in the streets and parks surrounding the restaurant. We all sat down in the Naschmarkt after the free time to enjoy the lunch. The food was very similar to the previous time we ate there, but it was found delicious despite its repetitiveness.
We got back on the bus to drive to the MuTh. Once we arrived there was a lot of confusion about where we were supposed to put our stuff. At first we tried fitting the entire orchestra in a tiny hallway, which was naturally not very comfortable. Later we were told there was a room upstairs where we could go, so we got our room to breathe back. When it was our turn we went on stage and played Humperdinck and Bernstein.

WhatsApp Image 2018-07-21 at 19.39.36 (1)

According to the judges (as we were told from Hans) we had a very mature sound, however they found it difficult to compare us to the much younger orchestras.
While we were still in our concert clothes when we went out side in the blithering heat to take a picture.

WhatsApp Image 2018-07-21 at 19.39.36 (3)

By the end of the photoshoot we were all drenched in sweat.
Immediately after we went upstairs to change back into our regular clothes and went back down for rehearsal. We played through the difficult passages of Mahler, and there are lot of those. At the end of the rehearsal the musician that are leaving the orchestra got a little present to remember us by. Naturally it was pencil, because we can never have enough of those.

WhatsApp Image 2018-07-21 at 19.39.36 (5)
Originally we planned on all of us going to the Macdonald’s, however it was decided we could go on our own. Some of us went to the Mac anyways and others decided to go somewhere else. While we were eating our diner it started raining cats and dogs, so we ended up trudging through the pouring rain trying to get to the MuTh on time. Half the orchestra was soaked to the teeth as most of us were changing into our concert attire to go listen to the other orchestras, since we weren’t on until after intermission.
While we were in the theater watching a young Chinese orchestra and an older Chinese harmonic orchestra we were told that there wasn’t an intermission so we had to leave after the piece that was currently playing. As we disrupted the concert to go upstairs to gather out things for the concert, we found that some people were still hangin around in there regular clothes. It was pure chaos as some of us were changing, others were collecting their instruments and most of us were trying to figure out what in the world was going on.

WhatsApp Image 2018-07-21 at 19.39.36 (6)
As it turns out there was an intermission and we went on right afterwards. We sat down on stage and started playing the entirety of Mahler’s 5th Symphony. It was a phenomenal performance that was definitely worth the standing ovation. As we were leaving the stage hugs were dealt out and even some tears were shed.
We gathered outside the MuTh at 22:30. The bus was late, as usual and we got on around 22:50. On our ride back to the hotel we listened to songs like: the Piano Man, Eye of the Tiger and songs from ABBA. Skippy gave a small speech inspired by our concert and played ‘Thank You for the Music’ specifically for us.
We arrived back at the hotel around midnight and as some people had a couple drinks others went to their rooms to go to sleep after another tiring day.

 

Kirsten de Ruiter

Mijn locatie .

Dag 3 – De Masterclass (20/07)

Op onze derde dag (of vierde, hangt er van af wanneer je begint te tellen) kwam iedereen fris als een hoentje opdraven voor het ontbijt. Iedereen behalve een vrij aanzienlijk deel van het orkest wat voornamelijk naar het ontbijt kwam voor een onontbeerlijk levensmiddel: koffie. Tijdens dit ontbijt kwamen sommige leden tot de vaststelling dat sommige van de eitjes niet zo betrouwbaar waren, alsook de warme melk die een licht bizar smaakje had.Om 9u43 reden we de oprit van het hotel af, wederom op weg naar Wenen. Dit keer in een relatief rustige bus zonder al te veel muzikaal debacle.
Daar aangekomen gingen we full-on sightseeing. Op onze weg kruisten we de prachtige Stephansdom, het Mozarthaus, de Wiener Musikverein en talloze andere prachtige gebouwen (waarvan uiteraard de helft niet doorhad wat ze waren). Daarna namen we afscheid van Ann (overigens de beste last-minute gids van Wenen en omstreken) en gingen we zelf even de stad verkennen. Sommigen rustigjes vanuit een zonnig parkje, anderen intensief wandelend zoals ervaren toeristen dat ook wel eens doen.
37565386_1270258873111194_2031418457542623232_n

Merlijn, Maxime en ik kwamen bij onze weg van de Karlsplatz in de metro twee zeer goede violisten tegen die vol overtuiging ‘Salut d’amour’ van Elgar speelden. We hebben er helaas niet aan gedacht hen te rekruteren voor het Euregio.

37568286_1270259129777835_7895343929610993664_n
Rustig aan kwamen we dan steeds meer Euregio-leden tegen op onze weg terug naar het restaurant, waar we wederom spareribs voorgeschoteld kregen. Het is dus vrij vanzelfsprekend dat steeds meer mensen beginnen te overwegen toch die vegetarische maaltijd eens uit te proberen. Een zeer aangename verrassing was dan weer het dessert dat bij de jarige van de dag (eigenlijk de jarige van iedere dag tijdens deze reis shhhh) voorgeschoteld werd: een hele Sachertorte.Hierna vertrokken we gestaag naar één van de gebouwen van de Universität für Musik und Darstellende Kunst Wien (mdw) voor een korte maar intensieve masterclass met Helmut Zehetner. Deze man, een meester in zijn vak (en ook daarbuiten), wist het volledige orkest mee te nemen in zijn enthousiasme en geweldige ideeën en kreeg dan ook na afloop en welverdiend en bescheiden in ontvangst genomen oorverdovend applaus. Of Hans wel blij is met alles wat hij aan dat eerste deel van Mahler veranderd heeft (ik denk dan aan die mooie pizzicato van de celli op het einde) zullen wij bij de volgende repetitie ontdekken.
WhatsApp Image 2018-07-20 at 16.26.30

Na deze masterclass nog even repeteren in datzelfde oorverdovend luide zaaltje, met een blazersectie die genadeloos de oren van de strijkers naar hartenlieven kapot speelt. Na dat een klein half uurtje te verdragen zei Ann enkele woorden die hierop neerkwamen: ‘pak snel jullie biezen, we moeten hier zo snel mogelijk weg!’. Daaropvolgend gehoorzaamde iedereen uiteraard met hernieuwd enthousiasme want wij gingen alweer onderweg naar de ongetwijfeld spetterende afsluiter van deze dag: de Bonte Avond.

Na een busrit waar onze goede vriend Skippy de sfeer erin begon te brengen met wat muziek (dit na een korte mededeling over zijn eerste bekeuring) kon het feest beginnen. Eens aangekomen in het restaurant waar uiteindelijk deze bonte avond ook zou doorgaan werden we overwelmd met een berg Chinezen/Taiwanezen (niemand is echt 100% zeker). Minstens 3 andere orkesten zaten daar, allemaal van oosterse oorsprong. Al snel wordt ons Euregio onder de voet gelopen door een 30-tal van die kleine Chineesjes (laten we er gewoon van uitgaan dat ze Chinees waren, ze spraken alleszins Chinees, dus het is vrij safe om dat aan te nemen) die allemaal er op gebrand waren foto’s met ons te nemen. Het was de meest grootschalige en langste fotoshoot die ik ooit heb meegemaakt. Ze vroegen ons dan om een gebaar te maken met onze handen wat erin bestond onze duim en vinger over elkaar te leggen, wat blijkbaar een hart betekent.

37424330_1270259009777847_389962298669662208_n
Vervolgens kwam een gigantische anticlimax betreffende de langverwachte bonte avond: we zouden vanavond maar 1 act te zien te krijgen. Diederik en ikzelf waren verantwoordelijk voor dit ongekend wapenfeit in de geschiedenis van het Euregio Jeugdorkest (dan heb ik het er natuurlijk over dat het de enige act was). Hierna was het tijd voor de smoelenwedstrijd: 5 vol enthousiasme en competitief gevoel gevulde deelnemers wedijverden onderling alle namen het best te kennen. Uiteindelijk kenden 4 van de 5 alle namen, dus we kwamen op een lichte impasse.
Uiteindelijk is de uitkomst dan maar bepaald door het gokken van Hans’ geboortedag. De tweede anticlimax van de avond was dan weer dat ikzelf onverwacht als winnaar werd uitgeroepen. Ik moet echter wel even toegeven (zoals heel het orkest ook stiekem wel doorheeft) dat de beste namenkenners toch wel Taslima en Clare waren, hun namen werden dan ook gedurende de wedstrijd het luidst gescandeerd, iets was (ik leg het even uit voor buitenstaanders) een teken is van ongekende populariteit.

Na de busrit terug naar het hotel werd er naar goeie gewoonte nog wat nagepraat, in aangename maar niet te overdreven mate alcohol geconsumeerd en ging iedereen voorbeeldig lekker vroeg het bedje in. Dit met enkele uitzonderingen waarover ik vanwege discretie niet over zal uitweiden.

Morgen weer een rapport van een ander Euregio-lid, wat wilt zeggen dat ik van deze enorme verantwoordelijkheid verlost ben.

Yours truly,
Joachim Jamaer



Mijn locatie .