Dag 1 – Het avontuur begint (17/07-18/07)

 

Dag lieve kijkbuisouders, familie, vrienden en kennissen van het EJO,

Zoals jullie waarschijnlijk niet ontgaan is, is het Euregio Jeugdorkest dinsdagavond om 22.04 uur vertrokken, met slechts 4 minuten vertraging op het schema, een primeur voor dit orkest! Vanaf 21.00 uur werden de leden in Goirle verwacht, waar er informatieboekjes en plattegronden van Wenen, smoelenboekjes, sudoku’s en, last, but surely not least, Euregiodoppers (waterflessen) werden uitgedeeld. De laatste is zo’n item dat je stiekem onbewust in je leven miste.

Natuurlijk moest er een uur voor vertrek worden verzameld op locatie. De orkestmama’s kennen hun kinderen namelijk, en deze kennis kwam zeker van pas! Verscheidene ongewenste incidenten vonden plaats. Enkele voorbeelden hiervan zijn het vergeten van een viool door een niet nader te noemen muzikant (logischerwijs dus een violiste), het vergeten van het inladen van een trombone in de bus (logischerwijs dus een trombonist) en het thuislaten van de concertkleding (logischerwijs dus ook een trombonist).
Nadat al deze problemen verholpen waren, ontstond er tumult over de opslagruimte van de violen. Violisten beschouwen hun viool namelijk als pasgeboren baby’s, waardoor het naar hun mening onveilig was om ze in de laadruimte in te laden. Het resultaat: het gehele gangpad van de bus lag vol met rotzooi, omdat de bagagerekken bezet waren door vioolkisten. Dit tot ergernis van elke muzikant die zichzelf geen violist noemt.

Om 22.04 vertrok de bus dus, en stelde de buschauffeur zich voor. Met een zwoele stem werden we gedwongen een riem om te dragen, niet te veel te plassen, en zeker niet te veel te poepen (‘kakken’ in het Vlaams), want anders dreigde er overstromingsgevaar.
Ondertussen werden de weinige auto’s die zich durfden te wagen in het verre Goirle vrijwel allemaal geschept, en kregen de passagiers veel vertrouwen in hun chauffeur.
Er werd een sfeertje aangelegd in de bus en het bier kwam op verscheidene vierpersoonstafels tevoorschijn. Dit aangelegde sfeertje sloeg plots om toen de buschauffeur zich genoeg op z’n gemak voelde dat hij de radio aan durfde te zetten. Het was simpelweg verschrikkelijk.
Ik heb nog nooit van m’n leven zo’n slechte muzieksmaak meegemaakt. In dat opzicht heb ik heb ik eigenlijk wel respect voor de chauffeur, want hij durfde zich wel te openbaren naar 100 lieden met de meest verfijnde muzieksmaak mogelijk.

Gelukkig kwam daar onze redding: onze eerste buschauffeur werd na zes uur afgelost door de meest fantastische chauffeur in de geschiedenis van het Euregio. Zijn naam is tot heden onbekend, maar je mag hem Skippie (of Skippy) noemen. Deze man was enthousiast, had een leukere stem en lacht vrachtwagens uit als hij ze tijdens zijn kennismakingstoespraak bijna aanrijdt. Skippy heeft als trekje dat hij zo veel plezier in zijn vak heeft, dat hij vergeet te pauzeren, iets wat Ann niet heel erg vond aangezien we na 8 uur reizen al 2 uur achter op schema liepen. Skippy’s muzieksmaak was echter geen haar beter dan die van onze eerste chauffeur, maar dat zal wel bij het vak horen denk ik.

Na vele slaapuurtjes, die eigenlijk meer bestonden uit het sluiten van de ogen dan werkelijk in dromenland verkeren, werd het ochtend, en was het tijd om ons in de meest gekke outfits in een benzinestation te vertonen. Ik had eigenlijk verwacht dat de werknemers ons daar ter plekke de winkel zouden uitsturen, zo afschuwelijk waren sommige vertoningen. Een voorbeeld was het dragen van een jurk, vest, joggingbroek en een zonnebril tegelijkertijd, en als u hier de geur en het kapsel van een persoon die een nacht in een bus heeft gezeten kunt voorstellen, dan begrijpt u mijn angst waarschijnlijk wel. Gelukkig is mijn angst geen werkelijkheid geworden.

Het volgende gedeelte van onze reis had zomaar in een thriller kunnen staan, want Ann zat zo hard te nagelbijten dat het me nog steeds verbaast dat ze überhaupt nog nagels over heeft.
De route bevatte namelijk een tunnel, en ik vermoed dat er tijdens onze tocht door deze tunnel ofwel een stuk dak van de bus is afgeschraapt, of dat de tunnel enkele centimeters hoger is geworden. Het was samengevat een erg knusse, krappe en spannende tunnel.

WhatsApp Image 2018-07-18 at 14.39.58

EIN-DE-LIJK, we kwamen aan in de beginstad van deze fantastische reis: Baden bei Wien, geheel volgens Euregio-stijl een luttele twee en een half uur na de planning. De repetitie was dus eigenlijk een half uur bezig toen we onze eerste voetstappen in dit stadje zetten. Deze stad had een casino, waar een prachtig concertzaaltje aan grensde.

WhatsApp Image 2018-07-18 at 12.46.50

Ik vrees echter dat er weinig van het plafond is overgebleven, gezien het aantal decibel dat het Euregio wist te produceren in deze relatief kleine zaal, maar later meer daarover. De voorrepetitie was verder ook geheel volgens Euregio-stijl, chaotisch, ongelijk en alsof we een stel malloten zijn die hun instrument voor het eerst in hun handen hebben. Als excuus kunnen we nu gelukkig de heftige busreis gebruiken.

Verder wil ik even het breaking-news van de dag verkondigen: Jappe Dendievel heeft promotie gemaakt van kinderstoel naar grotemensenstoel. Dit was totaal niet te wijten aan het feit dat de kinderstoel was vergeten bij het inladen in Nederland.

WhatsApp Image 2018-07-18 at 14.27.06

Na de repetitie konden de orkestleden genieten van een avondmaal bij het plaatselijke restaurant. Details zullen we u besparen, want dit dagboek is namelijk bedoeld als een bron van geruststelling voor het thuisfront, maar ik kan wel verkondigen dat enkele orkestleden iets minder van hun drankje hebben genoten dan oorspronkelijk de bedoeling was. Het eten was lasagne en zorgde voor een goede en stevige bodem om het concert in te gaan.

Het moment was eindelijk daar: het meest brakke orkest dat zich ooit ergens had vertoond, kleedde zich om en betrad het podium, waar rond de honderd man aan publiek enthousiast applaudisseerde. Voor de pauze stond Hans en Grietje, Baba Yaga en Candide op het programma, een spetterende inleiding waarna het podium overgenomen werd door een Taiwanees harmonieorkestje, erg schattig.
Dit Taiwanees harmonieorkestje wist wel elke Euregio’er te amuseren met een parodie op Mozart. Het orkest sprong, stond op en bewoog heen en weer, en dit alles zorgde voor een beeld dat verdacht veel leek op een kudde losgelaten clowns, alleen de rode neuzen ontbraken. Deze specifieke Mozartparodie maakte veel reacties bij de orkestleden los.

“Het klonk bijna beter dan het origineel”
(Balder Dendievel, 2018).

Misschien dat er van dit geheel nog een leuke bonte avond act kan worden gemaakt, het zou zeker niet misstaan!

Na de pauze mochten wij onze volledige Mahler 5 ten gehore brengen. Voor een orkest dat brak is, stinkt en een slaaptekort waar je u tegen kan zeggen heeft, klonk het werkelijk fantastisch.
Zelfs voor een orkest dat niet brak is, niet stinkt en geen slaaptekort heeft klonk het fantastisch. Het klonk gewoon fantastisch!
Helaas was niet iedereen onder de indruk van het vierde deel van Mahler. De achterkant van de oogleden van verscheidene orkestleden (vooral blazers) bleek erg interessant. Sommige hoofdjes waren aardig aan het knikken, maar Brecht bleef volhouden dat hij zich zo inleefde in de muziek dat hij ging meewiegen.

De zweetdruppeltjes die als parels van Hans zijn hoofd vielen waren aanweziger dan ooit, en we zullen maar zeggen dat dat van de inspanning kwam (het was enigszins heet in de zaal, maar dat had natuurlijk geen effect op het aantal zweetdruppeltjes). Reacties van het publiek waren zeer lovend. Zelfs de orkestleden zelf waren zichtbaar geëmotioneerd door het concert. Maaike zat aan het einde van het derde deel met tranen in haar ogen (dit kwam door emotie, niet door een lens die verkeerd zat!). Na de slotnoot van de finale klonk er een oorverdovend “BRAVO”, en zat ons eerste concert van deze tournee erop.

WhatsApp Image 2018-07-18 at 21.01.13

 

De buschauffeur Skippy had ons concert bijgewoond, en hij vond het ook leuk. Aan het einde van deze week willen wij dus zijn muzieksmaak hebben veranderd.
Hij bracht ons ten slotte naar ons hotel, waar nu iedereen moe maar voldaan in zijn bedje ligt te snurken.
Dit bedje wacht nu ook op mij, en daarom wordt het hoog tijd om een eind te breien aan dit verslag van de eerste anderhalve dag van onze Wenenreis. Morgen zal een ander orkestlid de fantastische taak als dagboekschrijver op zich nemen, dus elke dag zal in een ander perspectief verwoord worden.

Ik hoop dat ik een helder beeld heb kunnen schetsen over hoe onze eerste dag eruit heeft gezien, hij was echt fantastisch!!!
Als u nog een paar spaarcentjes over heeft, dan is nu het moment aangebroken om ze uit te geven, want deze fantastische concerten wil je niet missen. Hopelijk tot ziens in Wenen, en anders tot bij terugkomst!

Toedels.

Wouter Kuyper

 

 

 

Mijn locatie .

1 reactie op “Dag 1 – Het avontuur begint (17/07-18/07)

  1. Mooi verslag Wouter! Leuk dat jullie ons op deze manier op de hoogte houden. Succes voor de volgende blogger!

Reacties zijn gesloten.