Dag 3 – De Masterclass (20/07)

Op onze derde dag (of vierde, hangt er van af wanneer je begint te tellen) kwam iedereen fris als een hoentje opdraven voor het ontbijt. Iedereen behalve een vrij aanzienlijk deel van het orkest wat voornamelijk naar het ontbijt kwam voor een onontbeerlijk levensmiddel: koffie. Tijdens dit ontbijt kwamen sommige leden tot de vaststelling dat sommige van de eitjes niet zo betrouwbaar waren, alsook de warme melk die een licht bizar smaakje had.Om 9u43 reden we de oprit van het hotel af, wederom op weg naar Wenen. Dit keer in een relatief rustige bus zonder al te veel muzikaal debacle.
Daar aangekomen gingen we full-on sightseeing. Op onze weg kruisten we de prachtige Stephansdom, het Mozarthaus, de Wiener Musikverein en talloze andere prachtige gebouwen (waarvan uiteraard de helft niet doorhad wat ze waren). Daarna namen we afscheid van Ann (overigens de beste last-minute gids van Wenen en omstreken) en gingen we zelf even de stad verkennen. Sommigen rustigjes vanuit een zonnig parkje, anderen intensief wandelend zoals ervaren toeristen dat ook wel eens doen.
37565386_1270258873111194_2031418457542623232_n

Merlijn, Maxime en ik kwamen bij onze weg van de Karlsplatz in de metro twee zeer goede violisten tegen die vol overtuiging ‘Salut d’amour’ van Elgar speelden. We hebben er helaas niet aan gedacht hen te rekruteren voor het Euregio.

37568286_1270259129777835_7895343929610993664_n
Rustig aan kwamen we dan steeds meer Euregio-leden tegen op onze weg terug naar het restaurant, waar we wederom spareribs voorgeschoteld kregen. Het is dus vrij vanzelfsprekend dat steeds meer mensen beginnen te overwegen toch die vegetarische maaltijd eens uit te proberen. Een zeer aangename verrassing was dan weer het dessert dat bij de jarige van de dag (eigenlijk de jarige van iedere dag tijdens deze reis shhhh) voorgeschoteld werd: een hele Sachertorte.Hierna vertrokken we gestaag naar één van de gebouwen van de Universität für Musik und Darstellende Kunst Wien (mdw) voor een korte maar intensieve masterclass met Helmut Zehetner. Deze man, een meester in zijn vak (en ook daarbuiten), wist het volledige orkest mee te nemen in zijn enthousiasme en geweldige ideeën en kreeg dan ook na afloop en welverdiend en bescheiden in ontvangst genomen oorverdovend applaus. Of Hans wel blij is met alles wat hij aan dat eerste deel van Mahler veranderd heeft (ik denk dan aan die mooie pizzicato van de celli op het einde) zullen wij bij de volgende repetitie ontdekken.
WhatsApp Image 2018-07-20 at 16.26.30

Na deze masterclass nog even repeteren in datzelfde oorverdovend luide zaaltje, met een blazersectie die genadeloos de oren van de strijkers naar hartenlieven kapot speelt. Na dat een klein half uurtje te verdragen zei Ann enkele woorden die hierop neerkwamen: ‘pak snel jullie biezen, we moeten hier zo snel mogelijk weg!’. Daaropvolgend gehoorzaamde iedereen uiteraard met hernieuwd enthousiasme want wij gingen alweer onderweg naar de ongetwijfeld spetterende afsluiter van deze dag: de Bonte Avond.

Na een busrit waar onze goede vriend Skippy de sfeer erin begon te brengen met wat muziek (dit na een korte mededeling over zijn eerste bekeuring) kon het feest beginnen. Eens aangekomen in het restaurant waar uiteindelijk deze bonte avond ook zou doorgaan werden we overwelmd met een berg Chinezen/Taiwanezen (niemand is echt 100% zeker). Minstens 3 andere orkesten zaten daar, allemaal van oosterse oorsprong. Al snel wordt ons Euregio onder de voet gelopen door een 30-tal van die kleine Chineesjes (laten we er gewoon van uitgaan dat ze Chinees waren, ze spraken alleszins Chinees, dus het is vrij safe om dat aan te nemen) die allemaal er op gebrand waren foto’s met ons te nemen. Het was de meest grootschalige en langste fotoshoot die ik ooit heb meegemaakt. Ze vroegen ons dan om een gebaar te maken met onze handen wat erin bestond onze duim en vinger over elkaar te leggen, wat blijkbaar een hart betekent.

37424330_1270259009777847_389962298669662208_n
Vervolgens kwam een gigantische anticlimax betreffende de langverwachte bonte avond: we zouden vanavond maar 1 act te zien te krijgen. Diederik en ikzelf waren verantwoordelijk voor dit ongekend wapenfeit in de geschiedenis van het Euregio Jeugdorkest (dan heb ik het er natuurlijk over dat het de enige act was). Hierna was het tijd voor de smoelenwedstrijd: 5 vol enthousiasme en competitief gevoel gevulde deelnemers wedijverden onderling alle namen het best te kennen. Uiteindelijk kenden 4 van de 5 alle namen, dus we kwamen op een lichte impasse.
Uiteindelijk is de uitkomst dan maar bepaald door het gokken van Hans’ geboortedag. De tweede anticlimax van de avond was dan weer dat ikzelf onverwacht als winnaar werd uitgeroepen. Ik moet echter wel even toegeven (zoals heel het orkest ook stiekem wel doorheeft) dat de beste namenkenners toch wel Taslima en Clare waren, hun namen werden dan ook gedurende de wedstrijd het luidst gescandeerd, iets was (ik leg het even uit voor buitenstaanders) een teken is van ongekende populariteit.

Na de busrit terug naar het hotel werd er naar goeie gewoonte nog wat nagepraat, in aangename maar niet te overdreven mate alcohol geconsumeerd en ging iedereen voorbeeldig lekker vroeg het bedje in. Dit met enkele uitzonderingen waarover ik vanwege discretie niet over zal uitweiden.

Morgen weer een rapport van een ander Euregio-lid, wat wilt zeggen dat ik van deze enorme verantwoordelijkheid verlost ben.

Yours truly,
Joachim Jamaer



Mijn locatie .

1 reactie op “Dag 3 – De Masterclass (20/07)

Reacties zijn gesloten.